ABG Parochie

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Home Archief

14 september 2014, preek in de Anna-Bonifatius

E-mail Afdrukken PDF

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standaardtabel; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman","serif";}

Kruisverheffing in de Anna- Bonifatius op 14 september 2014

Lezingen: Num. 21, 4-9 en Joh. 3, 13-17

Zusters en broeders,

Het was feest in Jeruzalem in het jaar 335. Keizer Constantijn had zich tot het christendom bekeerd. In Jeruzalem was een kerk gebouw op de plaats waar keizerin Helena niet lang daarvoor resten van het kruis had gevonden. De kerk werd ingewijd en op plechtige wijze werd het kruis getoond aan de menigte die was toegestroomd.

Het gebaar maakte indruk en zodoende ontstond het gebruik om op die datum, 14 september in andere kerken ook het kruis te tonen en dat op een bijzondere manier te vereren. Zo ontstond het feest van de Kruisverheffing, een soort feestelijke Goede Vrijdag.

Enthousiasme rond het kruis. Is dat wel gepast? Het kruis was een martelwerktuig. Wie de kruisdood stierf onderging één van de pijnlijkste manieren van sterven. Christus stierf aan het kruis. Dat kruis werd en wordt bejubeld en gevierd. Is dat wel gepast? Het lijkt alsof het lijden wordt verheerlijkt. En is dat de bedoeling?

Misschien kan de eerste lezing ons op weg helpen. Er is een plaag uitgebroken in de woestijn. Het volk dat daar rondzwerft is bitter en rancuneus geworden. De tocht lijkt uitzichtloos. Er is gebrek aan water. Het voedsel is al jaren hetzelfde. Waar loopt het op uit? Ze willen weer terug naar Egypte. Daar was slavernij, maar er was ook te eten. Ze keren weer om in de richting van de rode Zee, die ze op zo’n wonderlijke wijze waren overgestoken.

Dat protest en die bitterheid worden bestraft door een plaag van slangen. Velen vinden de dood. Dan krijgt Mozes de opdracht een koperen slang op te richten. En ieder die daar naar opziet, wordt gered. Het symbool van ondergang en dood wordt tot een symbool van redding. De omhoog geheven slang kon genezing brengen en de plaag kwam tot een einde.

Jezus haalt deze gebeurtenis naar boven in het gesprek met Nicodemus. Dat horen we in het Evangelie. De Mensenzoon, die vernederd en vermoord wordt, wordt omhoog geheven en wie naar Hem opziet wordt gered.

Zo kom je tot de vraag: Hoe is het mogelijk dat het kruis een teken van redding is geworden? We hechten waarde aan het kruis. In vele huizen hangt een kruis. Heel veel mensen dragen een kruisje. Het geeft een gevoel van bescherming en veiligheid. We beginnen de viering en dikwijls ook de maaltijden thuis met het slaan van een kruis. Wat doen we en waarom doen we het?

Aan het kruis is Christus gestorven. Het kruis is niet enkel een symbool van het lijden van Christus geworden. Het is ook een symbool van ons eigen lijden. ‘Ieder huisje heeft zijn kruisje’, wordt gezegd. Dat lijkt haast een grappige uitspraak. Er gaat echter een werkelijkheid achter schuil, die velen van ons treft. Vorige week logeerde er een bevriend echtpaar met hun geestelijk gehandicapte zoon een paar dagen bij mij. Het deed me zo goed te merken dat dit gelukkige mensen waren ondanks de zware zorg die er nodig was voor deze man. Wat bijzonder als het je gaandeweg lukt om te aanvaarden wat op je weg is gekomen en daar je leven naar te richten.

Ik hoef meestal niet lang te zoeken om lijden op het spoor te komen. Natuurlijk heb je het verschrikkelijke lijden van mensen,die in oorlogsgebieden wonen. We zien het op de televisie. Maar er is ook de bitterheid van mensen, die het gevoel hebben verkeerde keuzes gemaakt te hebben en hun leven daarmee verpest te hebben. Werkeloosheid, ziekte of de dood van een geliefde kan je het gevoel geven dat je leven geen betekenis meer hebben. En dan is er nog het dagelijkse lijden dat we elkaar aan doen, omdat we kwetsen en tekort doen.

Hoe moeten we daar toch mee omgaan?

Gisteren ben ik teruggekeerd van een week Lourdes. Ik trok tamelijk intensief om met een groep uit Amsterdam. En natuurlijk ontmoete ik ook andere mensen. Ik besefte nog een keer, wat het betekent door ziekte of kwalen getroffen te worden. Ik heb ook gemerkt dat het onderscheid tussen ziek en gezond klein kan zijn. Ik bedoel, dat ieder van ons met kleine of grote bagage rondloopt die het leven kan bepalen en kleuren. Ieder van ons heeft een kruis te dragen.

In Lourdes trof ik signalen aan, hoe je met ziekte en andere dingen om kan gaan.

Aller eerst is er de onderlinge zorg. Het is zo belangrijk als mensen en vooral zieken door anderen gehoord worden. En soms wil en mag je jouw verhaal wel drie of vier keer vertellen. De innerlijke pijn gaat niet zo maar weg. Mar ook die concrete ondersteuning, die nodig is om mensen er bij te betrekken,is belangrijk.

Ik heb ook veel vertrouwen gevoeld. Lourdes is een plaats, waar veel wordt toevertrouwd aan Maria, die daar op een bijzondere wijze aanwezig lijkt te zijn. En via Maria komt er veel bij de Heer zelf terecht. Zo voel je dat je kruis niet alleen gedragen hoeft te worden en dat je ook wel eens iets van je af kan zetten. Ik moet zeggen, dat het me echt iets deed mensen met vertrouwen en niet zelden met tranen te zien bidden.

En dan was er de bron, een bron, die nu al meer dan 150 jaar blijft stromen. Mensen drinken uit die bron en wassen zich er mee: Lourdeswater. Voor mij is dat een uiting van ons verlangen dicht bij de bron van ons leven en van ons geloven te komen. Maar dat water is ook een soort wassing. Een wassing, die herinnert aan de doop in de Jordaan en aan ons eigen doopsel. Dit soort wassing kan en mag een uiting zijn van ons verlangen ons te bekeren, het leven anders te bekijken, zodat er vreugde kan opbloeien. Ik heb wat van dat water meegenomen. Ik wil zieken en gezonden uitnodigen naar voren te komen en een kruis te maken met dat gezegende water. Zo kunnen we ons verlangen uiten ons kruis op ons te nemen en dat kruis delen met anderen.