ABG Parochie

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Home Archief

2 november 2014, allerheiligen allerzielen

E-mail Afdrukken PDF

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standaardtabel; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman","serif";}

Allerheiligen Allerzielen

Lezingen: Apoc. 21, 1 -5a en Matth. 5, 1 -12a

Zusters en broeders,

Van de week was ik met enkele mensen in gesprek en iemand van ons stelde een paar eenvoudige maar interessante vragen. De eerste vraag was: Welke heilige is voor jou belangrijk? Er werden namen genoemd: Gemma, bijvoorbeeld en voor mij niet zo bekende vrouw, die met haar beide benen in het leven stond en niets moest hebben van overdreven vroomheid. Martinus werd genoemd, niet alleen omdat hij zijn mantel met een arme had gedeeld, maar ook omdat hij tegen de harde aanpak van ketters was en conflicten geweldloos wilde oplossen. Franciscus werd ook onder de favoriete heiligen geschaard, omdat hij zich niets wilde toe-eigenen: Geen bezit, geen huis,maar ook geen mensen. Hij had een diep besef van de gave, het cadeau van het leven. Hij wilde leven als een dankbaar mens, die een ander droeg in al haar of zijn kwetsbaarheid en ook beledigingen geduldig wilde dragen. En als hij al goed deed, dan wilde hij dat doen als gelijke, gelijke met degene, die om hulp vroeg. Verrassend vond ik zelf, dat iemand Jezus als een heilige noemde, omdat deze persoon Jezus al vanaf het begin van zijn leven had geboeid. Voor deze persoon stak Jezus boven alle heiligen uit.

De vragensteller was nog niet tevreden. Nu vroeg ze naar de mens, die het meeste indruk op je had gemaakt. Wie inspireert je in deze dagen? Ook hier kwamen mensen naar voren,maar hier moest je wel een verhaal bij vertellen , omdat het om mensen ging, die niet bekend waren bij anderen. Duidelijk werd, dat het iets over je zelf zegt, als je je door een ander laat inspireren. Waarom spreek iemand jou aan? Waarom voel je een klik met iemand? Wat trekt je aan bij iemand, die je onlangs of in het verre verleden hebt ontmoet ?

De vragensteller ging nog door. Ze wist dat het Allerzielen zou worden, de dag van de doden en ze vroeg om welke dode we nu nog verdriet hadden. Hier lag wel wat verschil bij de antwoorden. Er waren er bij wie het gemis van iemand nog heel vers was en haast dagelijks terugkwam. Anderen hadden vrede bij het overlijden van een dierbare om welke reden dan ook. Soms kan de dood van iemand al ver in het verleden liggen, maar het doet nog pijn.

In dat min of meer toevallige gesprek met een paar mensen kwam volgens mij naar boven hoe we kunnen leven met heilige mensen, inspirerende mensen en met gestorven mensen. In onze kerk geven we eer aan bepaalde mensen,omdat ze een voorbeeld waren voor onze weg als gelovige. Ze toonden moed in moeilijke omstandigheden, zelfs als de dood er mee gemoeid was. Ze lieten iets of veel zien van de goedheid, de menslievendheid, de trouw en de betrouwbaarheid van God zelf. Niet zelden kunnen ze een voorbeeld zijn. In de katholieke kerk vinden we dat we tot hen kunnen bidden en hen kunnen vragen voor ons te bidden. De heiligen vormen een rijke schakering van verschillende mensen. Er zijn geleerde mensen onder de heiligen,maar ook mannen en vrouwen die met hun beide voeten op de grond hebben gestaan en op een eenvoudige en vaak efficiënte wijze antwoord hebben gegeven op de nood, die ze tegenkwamen. Sommige zijn bekend, anderen niet. In één feest gedenken we alle heiligen, bekend of niet bekend.

Dichter bij zijn de mensen, die nog steeds onder ons zijn of die in ons leven een bron van inspiratie zijn of waren. Dat kunnen goede vrienden zijn, een lerares of buurvrouw, een trainer of een jeugdleider, een presentator of een zanger of zangeres, een opa of een tante. Er zijn ook mensen, die we misschien niet persoonlijk kennen maar die een overtuiging uitstralen, voor anderen opkomen en die moedig hun weg gaan. Inspirerende mensen.

En dan zijn er de doden. Velen komen hier vandaag in de kerk om een dode te gedenken. Soms doen we dat uit eerbied en respect. Heel vaak doen we dat niet zonder diep verdriet. Ik weet niet zo goed, wat het meest pijn doet. Het gemis van een moeder kan heel groot zijn,ook al is ze oud. De dood van een zus of een broer kan diepe sporen achter laten. Je hebt jaren lang het leven gedeeld met een partner en als die wegvalt, dan lijkt er een stuk van je leven weg te vallen. Ik durf haast niet te spreken over de dood van een zoon of dochter. Ik heb zo’n gebeurtenis meer dan eens meegemaakt. Het raakt me heel diep. Hoe moet het dan niet zijn bij de ouders zelf? Heel veel verdriet is er bij de dood van iemand, bij wie het niet af was. Ik bedoel, dat je niet zo’n goede verhouding met haar of hem had. Dan kan je echt verdrietig zijn om wat niet is gelukt, ook al zou je dat gewild hebben.

We weten niet alles van elkaars verdriet. Maar ook daarom is het goed, dat we hier bijeen zijn. We zijn bijeen in het diepe besef, dat ons verdriet wordt gekend en gezien en onze tranen worden opgevangen in een kruik. Gelukkig kunnen we heel veel steun vinden bij elkaar. Mensen kunnen zo goed zijn en zoveel voor elkaar betekenen. Maar er blijft iets onzegbaars over, een pijn, die haast niet onder woorden is te brengen en die haast niet gedeeld kan worden. We zijn hier in het besef dat er Iemand is, die hoort, die ziet en die weet.

Behalve de paaskaars staat hier ook de icoon van de verrijzenis. We zien hier, hoe Christus de doden uit het graf trekt. En dat niet alleen op de bodem van dit schilderij liggen boelen, boeien,die verbroken en losgemaakt zijn. Christus verbreekt niet alleen de boeien van de dood, maar hij verbreekt ook de boeien van het verdriet, waarin we gevangen zitten. We hoeven niet zonder hoop te leven.

Er is leven mogelijk: een nieuwe hemel en een nieuwe aarde: een nieuw zicht op de werkelijkheid om ons heen. Dat is voor de dode mogelijk maar ook voor ons, die achter zijn gebleven. We worden zalig of gelukkig geprezen, ook of juist als het leven weinig succesvol lijkt te zijn verlopen, juist als we waarden vertegenwoordigen, die niet zo in tel zijn, zoals armoede, barmhartigheid en zachtmoedigheid. Gelukkig zijn we en op de goede weg als we ons scharen bij de vredebrengers en zelfs haat of gemene streken durven dragen met geduld en vertrouwen. We ontsteken licht voor de doden aan het licht van de Paaskaars. Mogen zij leven in dat licht en mogen dat licht ook ons soms verdrietige leven verlichten.