ABG Parochie

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Home Archief

7 december 2014, preek in de Gerardus, tweede zondag van de advent

E-mail Afdrukken PDF

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standaardtabel; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman","serif";}

Preek in de Gerardus op 7 december 2014

Lezingen: Jes. 40, 1-5. 9-11 en Mc. 1, 1-8

Zusters en broeders,

‘Vol verwachting klopt ons hart’, heeft menigmaal geklonken. Maar nu is Sinterklaas voorbij en wellicht zijn de verwachtingen vervuld. Maar zijn ze ook werkelijk vervuld? De ene wens volgt al gauw na de andere. Je kan blij zijn, als je iets gehad hebt of bereikt. Je kan tevreden zijn, maar alles is nog niet vervuld. Ik bedoel dat je heel tevreden kan zijn met je leven: je werk, je relatie, je kinderen of kleinkinderen, je inkomen. Maar is dat alles? Is dat alles, afgezien van mijn idee, dat haast bij niemand het leven loopt als een rechte begaanbare weg. En als het in jouw persoonlijke leven allemaal goed loopt, dan valt er nog veel te wensen over. Want we leven niet alleen. De wereld is klein geworden. Het raakt ons, als er ziekte is in Afrika en oorlog in Syrië of in Israel. Het raakt ons als er politieke spanningen zijn. We leven in een gebroken wereld.

We gaan hier geen sinterklaasliedjes zingen,maar toch zou het goed zijn, als we vandaag kunnen zeggen of zingen: ‘vol verwachting klopt ons hart’. Want we hebben iets te verwachten. Zou je de beide lezingen van vandaag niet kunnen beschouwen als cadeautjes, als surprises, die ons leven hoop en perspectief geven?

Volgens mij is het Evangelie van Marcus, waarvan we vandaag de beginwoorden horen, werkelijk iets wat ons hoop en perspectief kan geven. De titel van dit Evangelie is de eerste lezing: Begin van het Evangelie van Jezus Christus zoon van God. Dat Evangelie, die vreugdevolle boodschap is dus begonnen. Het is niet zomaar een verhaaltje, waar een begin en een einde aan zit. Nee, dit Evangelie is begonnen en het houdt nooit meer op.. Het is geschiedenis, die niet alleen is gebeurd maar nog steeds aan het gebeuren is. Ik bedoel dat alleen die eerste woorden al een uitnodiging zijn, om deel te nemen aan dit verhaal, om er als het ware in te kruipen. Je wordt uitgenodigd om vol verwachting te leven en zelf ook mee te werken aan de vervulling van die verwachting.

Hoe kom ik daar zo op? Allereerst wil de Evangelist volgens mij laten zien, dat wat er rond Jezus gaat gebeuren een bron vindt in de profeet Jesaja. Wie nauwkeurig leest zal merken, dat het niet alleen de profeet Jesaja wordt aangehaald, maar ook de profeet Maleachi en zelfs een vers uit het boek Exodus. Het is alsof Marcus wil aangeven, dat het hele oude Testament mee resoneert, als het over het verhaal van Jezus gaat. Het klopt, wat Jezus doet. Het is al geschreven. Het verhaal van Jezus maakt deel uit van Gods geschiedenis met de mensen. Wie in dit verhaal gaat zitten of er aan deelneemt, die gaat een betrouwbare weg, een weg, die eeuwenlang door mensen is begaan en waarvan ze hebben geleefd.

Maar er is nog meer. We worden opgeroepen een weg te gaan. En die weg is klaargemaakt. Het is een weg die gereed gemaakt is voor de Heer. De paden die we gaan zijn recht gemaakt. En hier komt Johannes de Doper in het oog. Hij geeft aan, op welke wijze de weg wordt klaar gemaakt: je moet je omkeren, je bekeren tot vergeving van je zonden, je tekorten. De aankondiging van wat gaat gebeuren, is meteen een oproep. Bekeer je, doe mee, reinig je, dompel je onder niet alleen in het water, maar ook in het leven, het leven met God. Dompel je onder in het Evangelie waarmee vandaag een begin wordt gemaakt.

We worden uitgenodigd mee te doen met het Evangelie. Dat is een betrouwbare weg, gegrond in het Oude Testament en er is een weg, een manier om daar aan deel te nemen. Dat is door je te bekeren.

Waarom moeten we die boot niet missen? Waarom is het beter ons niet te onttrekken aan die oproep? Dat is omdat het gaat om de komst van de Heer. Hij wil in ons leven komen. Hij wil ons ontmoeten. Hij zal in ons leven komen en Hij vraagt om mensen, die gevoelig zijn voor die komst en Zijn komst durven verwachten en dragen.

De woorden van Jesaja zijn veel ouder dan het Evangelie. Ze ademen de sfeer van de ballingschap, 700 jaar vóór Christus. Het volk heeft een geweldig moeilijke tijd achter de rug. Maar ze mogen terug, terug naar hun land. Zou het afgelopen zijn met die moeilijke tijd in Babel. De profeet is er van overtuigd. Troost, troost, toch mijn volk., Je mag op weg gaan. Er is een weg. Dat zal zeker gaan over de moeilijke weg van Babel naar Israël.. Maar het gaat ook voer de moeilijke weg, die we allen te gaan hebben om bij een toekomst te belanden, die goed is voor ons en voor deze wereld. Ook hier komt een vreugdegezant aan het woord, een evangelist, die roept waar het om gaat. Het gaat om de komst van God in ons leven.

De komst van God in ons leven. Dat vieren we met Kerstmis. Die komst is een groot cadeau, een fantastische surprise. Maar het is ook een uitnodiging om met Jezus de weg van het Evangelie te gaan, een weg van lijden en liefde, van vreugde en dienstbaarheid, een weg van daadkracht en hoop. Het is Advent. We verwachten de komst van de Heer, die gekomen is maar die ook zal komen.