ABG Parochie

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Home Archief

4 januari 2015, preek in St. Petrus Banden, Diemen

E-mail Afdrukken PDF

Feest van de openbaring des heren; 4 januari 2014 in Diemen

Lezingen: Jes. 60, 16 en Matth. 2, 1 -12

Zusters en broeders,

In de kleine kerk, waar ik de kerstnacht vierde, kwamen twee jonge mensen binnen. Ik stond al te wachten om te beginnen. ‘We blijven maar even’, zeiden ze. ‘We moeten gewoon even de sfeer proeven’. Ze schoven achterin aan. Er waren niet veel meer dan die twee plaatsen vrij. Na het stille nacht en het ‘wij komen tesamen ’trokken ze zich weer terug. ‘We kunnen niet blijven. We hebben gasten’, hadden ze al gezegd.

Die twee bleven in mijn gedachten. Natuurlijk vond ik het jammer dat ze niet bleven, maar ik bekijk hen ook langzamerhand als vertegenwoordigers van heel veelmensen. Ze voelen wel aan dat het in de kerk over iets heel belangrijks gaat. Maar meer dan de sfeer, de nostalgie hoeven ze eigenlijk niet.. Daar is het leven al te vol, te waardevol en te druk bezet voor. Er zijn heel veel dingen, die de aandacht vragen en die het leven mooi, vrij en de moeite waard maken. Wat zouden we dan in de kerk zoeken?

Wat zoeken we in de kerk? Ik weet zeker, dat dit voor velen onder ons een vraag is. Wat zoeken we? Wat zoeken we in een tijd, waarin voor veel vragen een oplossing lijkt te zijn, soms wat verder weg,maar haast altijd in eigen handen. Of is er toch heel veel onzeker? Wat weten we eigenlijk? Gisteren nog las ik in de krant, dat het haast niet mogelijk is te achterhalen,waarom iemand kanker krijgt. Voor 65%, zo betoogde het artikel’ is kanker gewoon domme pech.

Daarom geloof ik dat die twee mensen in dat kleine kerkje toch meer zochten dan sfeer alleen. Ik bedoel dat het leven voor jonge en voor oude mensen zo vol vragen zit. Soms is het gemakkelijk om met wat simpele antwoorden te komen. Soms heb je gewoon geen zin in moeilijke vragen. Maar je kan er niet onderuit. Vroeg of laat komen we in aanraking met de ongerijmdheid, de onrust en de onzekerheid van het bestaan. Van de zomer hoorde ik een West –Fries liedje dat maar in mijn hoofd blijft zoemen. Het gaat zo: ‘Je mag misschien wel brak zijn,maar je moet uit je stoel’. ‘Brak ‘betekent zoiets als moe, lusteloos, nergens zin in. Dat kan wel, zingt het lied, maar je moet toch uit je stoel. Je moet toch weer leven.

Wie uit hun stoel gingen, dat waren de wijzen uit het oosten. Waarom werden ze wijzen genoemd? Het schijnt dat ze heel veel wisten van sterren en hun loop. Ze bestudeerden de hemel en kwamen tot allerlei bevindingen. Ze zorgden, denk ik, oor een soort veredelde horoscoop. Deze mensen namen geen genoegen met de antwoorden van de story of de Metro. Ze kwamen uit hun stoel en gingen op weg.

De bijzondere ster,die ze hadden gezien, duidde op de geboorte van een Koningskind. Een pasgeboren koning. Dat moest wel de moeite waard zijn.

Natuurlijk waren er meer koningen en meer koningskinderen. Maar waarom dan die bijzondere ster? Ze verlieten hun huis, hun familie, wellicht hun kinderen en gingen op reis. Misschien waren deze mannen wel wijs omdat ze een kind zochten. Een kind is kwetsbaar en broos. Misschien waren zij wel wijs, omdat ze aanvoelden dat echte wijsheid te maken heeft met de aanvaarding van het kwetsbare in je zelf en van de acceptatie van de kwetsbare en weerloze mens om ons heen.

Misschien waren ze daarom wijs, maar het is te begrijpen, dat ze op hun tocht bij koning Herodes terecht kwamen. Het was een koning, die echt wel wat voorstelde. Hij had dikke muren rond Jeruzalem gebouwd. Hij had een prachtig paleis. En hij had zelfs de tempel laten herbouwen.

Wat ze niet of nog niet wisten, was dat deze koning ook een despoot was. Hij regeerde over de ruggen van de zwakken. Hij liet menigeen meedogenloos ombrengen, die het niet eens was met zijn beleid. De armen werden armer.

Tegenspraak werd niet geduld. Deze koning is bovendien nog geslepen en doet zich voor als een wijs man. Wijs lijkt hij door de geleerden van die tijd bijeen te roepen en om advies te vragen. Geslepen is hij omdat hij net doet alsof hij, net als de wijzen, het kind hulde wil brengen en dat hij daarom voor nauwkeurigheid en zorgvuldigheid gaat.

Het verhaal laat zien, dat je het uiteindelijk niet moet zoeken bij de groten der aarde. Er is bij ons een diepe intuïtie dat echte wijsheid te maken heeft met iets anders. Ik bedoel dit: ik hoorde van een parochie, die gevraagd was om een aantal vluchtelingen onderdak te bieden. Deze mensen zijn uitgeprocedureerd, maar kunnen ook niet meer terug naar hun land. Ze wachten zonder onderdak. De parochie stelde voorhen voor twee weken te herbergen. Er werd een oproep gedaan en vinnen een mum van tijd waren er dertig vrijwilligers, die zich aanboden om te helpen. U weet hoe lastig het kan zijn om goede vrijwilligers te vinden en kijk wat hier gebeurde....

Wat zoeken we in de kerk? Ik denk dat we in de kerk op zoek zijn naar waarden, die we niet bij koning Herodes vinden, maar wel bij koning Jezus. Koning Herodes staat voor macht, rijkdom, controle, duidelijkheid, kracht. Daarvan is er genoeg in onze wereld. Koning Jezus staat voor kwetsbaarheid, menselijkheid, mededogen, barmhartigheid. Het kind Jezus laat ons ten diepste voelen dat wij de moeite waard zijn, ook in ons onvermogen, in onze tekorten en met onze gebreken. Hij laat ons de kracht zien van het kwetsbare, het kleine en het onooglijke?

Wat doen de wijzen? Er staat letterlijk: zij openden hun schatten. Ze maakten zich los van het goud- hun rijkdom, het wierook, het velrangen geëerd te worden, en de mirre, het bittere doodskruid, dat ons zegt dat alles zinloos is. Zij maakten zich los van dit alles en legden het bij het kind. En ze gingen door de knieën.

Zo mogen we het feest beleven. We ontdoen ons van dingen,d ie er niet echt toe doen. We leggen het aan de voeten van het kind en gaan door de knieën.

 

Laatste aanpassing op woensdag 18 maart 2015 16:31