ABG Parochie

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Home Archief

1 februari 2015, preek in de Gerardus

E-mail Afdrukken PDF

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standaardtabel; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman","serif";}

Preek in de Gerardus op 1 februari 2015

Lezingen:Deut. 18, 15 -20 en Marcus 1, 1 -28

Zusters en broeders,

Het gebeurt mij wel eens. Soms hoor of lees je prachtige dingen over het geloof,maar het dringt niet tot je door. Je bent er ongevoelig voor. Een andere keer praat iemand heel bewogen over haar of zijn geloof,maar je sluit je er voor af. ‘Het zal allemaal wel’ denk je. In onze samenleving moet het eigenlijk niet moeilijk zijn om met dingen van het geloof in aanraking te komen. Sterker nog: Het moet toch niet moeilijk zijn om Jezus van Nazareth te leren kennen. En toch zijn er heel veel mensen die niet door Hem of Zijn levensleer geraakt worden. En wij zelf ook niet of niet altijd.

Ik dacht hier aan bij die gebeurtenis van de man met de onreine geest. ‘Ik weet wie gij zijt: de heilige Gods,’, roept hij. Ben je gekomen om ons in het verderf te storten?’’

Hier ontmoeten we een mens, die ziet wat het optreden van Jezus teweeg brengt. Maar hij heeft daar geen zin in. Hij sluit zich er voor af. Hij maakt Jezus tot een soort boeman,die hem of de geest,die hem beheerst te gronde richt.

Zou deze man niet een beeld zijn van wat in ons of om ons heen gebeurt? Zeker, we hebben over Jezus gehoord, soms heel veel. Maar we hebben geen zin om ons door Hem te laten raken. We zien er niets in om ons leven door Hem te laten beïnvloeden.

Is het dan riskant of gevaarlijk over Jezus te horen? Ach, ons leventje gaat toch wel door. Maar als we ons werkelijk door Hem laten raken, dan kan er wel wat in ons gebeuren. Dat kan iets teweeg brengen. Dan moeten we als het ware voortdurend kritisch kijken naar onze levensstijl, naar onze woorden, naar ons uitgavenpatroon, naar ons omgaan met elkaar en met onszelf. ‘Ik weet, wie gij zijt, de heilige Gods, maar laat me alsteblieft met rust.

Tegenover die ene man met de onreine geest staan anderen. Allereerst de leerlingen. Hier staat het zo vanzelfsprekend: de leerlingen gingen met hem mee naar de synagoge in Kafarnaüm. maar die mensen, die leerlingen, zijn nog maar net geroepen. Ze hebben huis en haard verlaten om Hem te volgen. Nu luisteren ze naar hem in de synagoge. Ons wordt niet verteld waar Jezus het over heeft,maar wat indruk maakt,dat blijkt de manier waarop Jezus de dingen zegt. Hij spreekt als iemand die gezag heeft.

Het is waar wat de bezoekers van de synagoge zeggen. Jezus spreekt als iemand die gezag heeft. Geen wonder dat de traditie in Hem de profeet hebben gezien, die Mozes heeft voorspeld. Mozes belooft dat er een profeet zal opstaan zoals Hij zelf. Hem zal ik mijn woorden in de mond leggen en ik reken geheel en al op hem.’’,laat hij God zeggen.

Welnu dat gezag dat Jezus heeft moet ongetwijfeld komen vanuit het diepe besef, dat Hij Gods woorden spreekt. En dat niet alleen: Gods woorden zijn ook daden. Woord en daad is in het Hebreeuws hetzelfde woord. God doet wat Hij zegt. Welnu, ook Jezus laat zijn woorden volgen door Zijn daden. Hij bevrijdt de roepende man in de synagoge van de boze of de onreine geest. Ik vermoed, dat Jezus de bezetene ontvankelijk of toegankelijk maakt voor Zijn of voor Gods woorden. Van een mens, die niets meer tot zich kan laten doordringen en van wie het hart verhard is geworden, wordt Hij een mens, die zich opent voor de bronnen van levend water, die uit de mond en uit het hart van Jezus komen.

Psalm 95, die we als tussenzang zongen, heeft weet van die verharding. Het gaat daar over een gebeurtenis in de woestijn, waarbij het volk dorst had. Maar er was niets te drinken. Dan twijfelt het aan het bestaan van God of minstens aan het vertrouwen dat Hij wat doet. Is Hij wel in ons midden’, vraat het volk zich af bij Massa en bij Meriba.

Waartoe vol ik me vandaag uitgenodigd bij het overwegen van de lezingen? Ik wil graag bevrijd worden van die geest van onverschilligheid. Ik wil bij wijze van spreken zachter worden, ontvankelijker voor Gods woorden. Ik wil iets hebben van die verwondering of zelfs de verbijstering van de mensen uit de synagoge van Kafarnaüm. Ze voelen aan, hoe bijzonder Jezus is en hoe Hij hun leven kan beïnvloeden. Die verwondering of die openheid kan ook uitgaan naar mensen om me heen. We hebben elkaar veel te bieden. Ieder van ons draagt een schat met zich mee.

Maar die verharding,die ik soms ook bij mezelf bespeur, die gaat niet zomaar weg. Daar is denk ik de genezende kracht van Jezus nodig. En waarom zouden we niets iets van die genezende kracht mogen ervaren? Ik meen dat we daarvoor hier bijeen zijn.. Geneesmiddel voor de ziel’, wordt de communie wel eens genoemd. En In Woord en sacrament wil Jezus in ons midden zijn met Zijn genezende, bevrijdende en liefdevolle kracht.