ABG Parochie

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Home Archief

8 februari 2015, preek in de Anna-Bonifatius

E-mail Afdrukken PDF

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standaardtabel; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman","serif";}

Preek op 8 februari 2015 inde Anna –Bonifatius

Lezingen: Job7, 1-4.6-7

Zusters en broeders,

Misschien wordt u wat somber van de eerste lezing. Job is aan het woord. En hij klaagt Nu heeft hij wel reden tot klagen. Hij heeft zijn hele gezin en zijn hele bezit verloren. En dan is hij er ook lichamelijk nog slecht aan toe. Zijn huid zit vol zweren en dat is nu precies een ziekte, die isoleert. Niettemin zijn er wat vrienden op bezoek gekomen. Ze proberen Job te troosten. Maar ze doen dat op een ongelukkige manier. Sommige vinden bijvoorbeeld dat, wat Job overkomt, een straf is. Ze veronderstellen dat Job het een en ander op zijn kerfstok heeft. Hij moet berouw tonen. Hij krijgt wat hij verdiende. Anderen vinden het niet passen, dat hij zo protesteert tegen God.

Job blijft klagen, hoofdstukken lang. We horen vandaag enkele regels. Maar wat hij niet doet,dat is het contact met de Allerhoogste verbreken, ook al begrijpt hij niet wat hem is aangedaan.

Ik houd van Job. Ik leer van hem dat je niet al te gemakkelijk een antwoord kan geven op het leed dat mensen meemaken. En er is heel veel leed, ook onder ons. Ik besef dat het lijden in onze kerk een belangrijke en bijzondere plaats heeft. Het centrale symbool in onze kerk is het kruis. Dat blijft merkwaardig. Degene, om wie wij ons verzamelen en aan wie we eer geven en van wie we inspiratie verwachten is zelf een lijdende, een ontluisterde mens, die aan het kruis hangt. Het antwoord van het Evangelie op ons lijden is en gekruisigde Heer.

Zover is het niet in het Evangelie. Jezus heeft net de eerste leerlingen bijeengeroepen. Er zijn er nog maar vier. Ze zijn naar de synagoge geweest. En dan gaan ze op bezoek bij de schoonmoeder van Petrus. Ze ligt met koorts op bed. Wat doet Jezus? Hij pakt haar bij haar hand en doet haar opstaan. Ik ken een Paasicoon, waarop Jezus eigenlijk hetzelfde doet. Hij pakt degenen, die in het graf zijn bij de hand en doet ze opstaan.

Het wonder van de schoonmoeder lijkt een beetje op Pasen. Ze ligt hulpeloos en machteloos op haar bed. Jezus pakt haar bij de hand en doet haar opstaan. Het is het eerste wonder dat in het Evangelie staat beschreven. Het is een wonder dat al vast een beetje vooruit loopt op het wonder van Pasen± Jezus pakt hen die in het graf van de lichamelijke of de geestelijke dood zijn gelegen bij de hand en doet hen opstaan.

Wat gebeurt er met de schoonmoeder? Ze bediende hen, zo staat er. In het Grieks wordt hier een woord gebuikt, dat herinnert aan de taak van iedere christen. De christen moet dienen, diacones of diaken zijn. Jezus doet de mens,die ziek is of zichzelf niet meer is,opstaan om te dienen. Dat wordt de opdracht van ons, die bij de hand zijn genomen door de Heer.

Het blijft niet bij dit ene wonder. In de avond brengt men allerlei mensen die lijden of die bezeten zijn bij Jezus. Kunt u zich een beeld vormen van al die mensen ? U ziet ze om u heen: Mensen met verwrongen gezichten, sombere mannen, verongelijkte vrouwen, verslaafden, in zich zelf gekeerde mensen, ontevreden en angstige mensen. Er zijn zoveel mensen die lijden. Ze worden bij Jezus gebracht. Wat doet Hij met ze? Misschien raakt Hij ze aan of bidt Hij met ze. Of hij kijkt hen in de ogen of geeft hen een schouderklop. Maar ze gaan goed naar huis, genezen, bemoedigd, tot rust gekomen. Jezus biedt hen Zijn genezende aandacht aan. De mensen zelf komen naar Hem met vertrouwen en hoop.

Er is nog een belangrijke gebeurtenis in dit Evangelie. Jezus gebruikt de nacht niet enkel voor de slaap. Hij gebruikt de nacht ook voor gebed. Volgens mij is die nacht niet enkel een tijdsaanduiding. Er is ook een nacht, die een mens kan overkomen. Dat is de nacht van het verdriet, het gemis, de rouw, de angsten en de zorgen. Jezus heeft de nacht,waarin mensen verkeren tot zich laten doordringen. Hij neemt het mee en Hij bidt. Hij brengt het leed van de mens bij zijn Vader. En in het contact zoekt Hij kracht, inspiratie en voeding: de nacht van het gebed.

Er dan is er nog iets wat me opvalt. Jezus profiteert niet van Zijn populariteit. Hij laat zich nergens op voorstaan. Integendeel. Hij wil weer verder trekken. Ook andere stadjes en dorpen moeten ervaren,wat er van Hem uitgaat.

Job laat ons met meer vragen dan antwoorden achter. Ik ben hem er dankbaar voor. Het leed van mensen is niet zo gemakkelijk op te lossen. En het is al heel wat als we het durven of kunnen uithouden, ook als het leed je naaste treft.

Ik weet niet goed, waarom de liturgen van onze kerk indertijd deze lezingen bij elkaar hebben geplaatst. Maar ik denk dat het twee benaderingen zijn, die voor ons heilzaam en leerzaam zijn. Van Job kunnen we leren, dat wachten zonder antwoord betekenis kan hebben, zeker als dat gepaard gaat met vertrouwen.

Bij Jezus zien we een heel menselijke nabijheid bij de kwalen, de ziektes en het leed van mensen. Hij gaat er als het ware op in. Ongetwijfeld zullen dezelfde mensen, die genezen zijn, ooit weer ziek worden of sterven. Maar ze zijn wel op weg gezet, begrepen, bij de hand gepakt, aangekeken. Jezus is zeker heel genezend aanwezig en Hij laat zien, hoe wij met onze gewonde medemens om kunnen gaan en hoe wij zelf worden benaderd, als de wonden van het leven ons zeer doen. Wat is het kostbaar, als we dat in gebed mogen beseffen of ervaren.

Nee, Jezus is niet voor een kleine groep bestemd. Hij zal de vertrouwde kring steeds weer verlaten om verder te trekken. Daar zullen we aanmoeten wennen. Hij gaat steeds verder en steeds voort. Zijn heil en Zijn genezing, zijn Boodschap en Zijn werk overschrijft de grenzen van onze omgeving, van ons land, van onze kerk en van dit tijdperk.