ABG Parochie

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Home Archief

24 februari 2015, gebedsdienst

E-mail Afdrukken PDF

Gebedsdienst op 24 februari 2015

Lezingen: Gen. 22, 1 –18 en Marcus 9, 2 -10

.

Ik weet niet hoe het jullie vergaat is maar ik kan dat verhaal van Abraham en Isaac nauwelijks horen zonder verontwaardigd te worden. Hoe is het toch mogelijk dat een vader het in zijn hoofd haalt zijn zoon als offer te gebruiken. Wie kan nu zijn eigen zoon afslachten zoals je een varken afslacht of een ander dier? Velen onder u zouden redeneren als ik geneigd ben te doen: ´God kan me van alles vragen, maar een eigen zoon dood ik niet en maak ik niet tot slachtoffer´.

Ik heb me proberen in te leven in die arme Isaac. Vol vertrouwen gaat hij met zijn vader mee om een offer op te dragen. Op een bepaald moment moet het duidelijk zijn geworden dat hij zelf het slachtoffer zou zijn. Als ik het goed gelezen heb, heeft hij dat niet zomaar genomen. Er staat dat Abraham zijn zoon vast bond. Zo gewillig zal die jongen niet geweest zijn. Ik weet dat er mensen zijn die bij dit verhaal denken aan kinderen die door hun ouders worden misbruikt. Veelal spartelen ze tegen maar de dader is sterker dan het hulpeloze kind. Israël heeft in Isaac die op de slachtbank ligt zichzelf herkend. Talloze keren in de geschiedenis is dit volk geslachtofferd. Helaas werden de wandaden tegen dit volk dikwijls godsdienstig gerechtvaardigd., alsof het de bedoeling was en Gods wil dat er erge dingen met hen zouden gebeuren. Ik weet van verhalen dat bij misbruik ook hogere motieven worden aangehaald om het verzet van een kind te breken: ik ben je vriend, ik houd zoveel van je. Als je niet doet wat ik zeg, dan houd je niet van me. En ga maar door.

Voor mensen die zich als slachtoffer in Isaac herkennen is dit een moeilijk verhaal. Zij verdienen heel veel aandacht en respect. Er zijn nog andere dingen, die naar voren mogen worden gebracht.

De verklaring voor de daad van Abraham die het meest wordt gehoord is deze: In de omgeving van Abraham was een kinderoffer de gewoonste zaak van de wereld. Mensen moesten kinderen offeren om goden genoegdoening te geven. Abraham ging in die lijn mee. Die stem van het begin was een test en tegelijk een grote beproeving. Dat de engel hem op het laatste moment weerhoudt om de dodelijke slag toe te dienen is volgens veel uitleggers een bewijs dat de God van Abraham die ook onze God is geen kinderoffers wil. De Enige is anders dan al de goden rondom Abraham en zijn geslacht.

Dat is een verklaring waardoor met dit verhaal valt te leven, maar er is nog iets anders. We zeggen wel dat we kinderen niet tot slachtoffer maken, maar toch gebeurt dat nog heel dikwijls. Het extreme voorbeeld gaf ik al. Het komt echter meer voor dat wij onze kinderen gebruiken om zin te geven aan onze toekomst en zin aan ons leven. Ik weet nog dat mijn moeder voor mijn broer die een kind verloor geen andere troost had dan te zeggen,dat er nog andere kinderen waren, aan wie hij zorg mocht en moest besteden. Kinderen geven zin en betekenis aan ons leven. Het risico daarbij is wel dat wij voor die kinderen ook bepalen welke weg ze te gaan hebben. Dat geldt niet alleen voor kinderen. Jaap is de enige onder ons, die vader is. Maar kinderen zijn niet de enige met wie we te maken hebben. Er zijn mensen om ons heen, die ons vertrouwen. Er zijn mensen die min of meer afhankelijk van ons zijn. We mogen niet met hen omgaan alsof ze ons bezit zijn. Wij mogen het zeggen. Hier begint de kunst die Abraham net zo goed moest leren als wij allen: kinderen,maar ook anderen zijn op de eerste plaats beeld van God en niet beeld van hun vader of moeder, hun vriend, hun op leraar, hun tante of hun oom. Op een eigen wijze moet en mag ieder de weg gaan die God met allen wil gaan. Wij moeten op tijd loslaten opdat ieder op eigen tijd en op eigen manier zichzelf kan worden en zichzelf kan zijn. Gelukkig weten we- soms door schade en schande, n dat loslaten en aandacht een mooi maar ingewikkeld proces is waarin veel te leren valt. In ieder geval ontving Abraham op de berg Moria zijn zoon voor de tweede keer, eerst bij zijn geboorte, nu omdat hij hem -op symbolische wijze – had durven loslaten.

Op de berg Moria nam Abraham een beslissing. Dat was een ingrijpend gebeuren. En het staat volgens mij niet zo ver af van beslissingen die wij moeten nemen. De zin van ons leven zit ´m niet in alles wat we hebben of bezitten, zelfs niet in het ´bezit ´van kinderen. De betekenis van ons leven zit eerder in toewijding en dienstbaarheid aan dat wat er is, aan mensen om ons heen en ook aan kinderen.

In die zin lijkt de berg Moria een beetje op de berg Thabor waar we Jezus in het Evangelie ontmoeten. Hij spreekt daar volgens het visioen van de drie leerlingen met Mozes die zijn volk moest weg laten trekken uit dood en slavernij van Egypte. Hij spreekt met de profeet Elia, die de mensen moest zien af te houden van afgoderij en onrecht. Jezus voelt Zijn eigen opdracht. Hij moet mensen de ware betekenis van wet en geboden laten zien en zo een weg openen voor heel de mensheid.

De opdracht van de drie grote mensen die met elkaar in gesprek zijn was er een van toewijding en dienstbaarheid. Hier ligt een beslissingsmoment voor ons. Want tot zo´n opdracht zijn we allen geroepen, wie we ook zijn: vader, oom of tante, broer of zus, vriend of vreemde, pastor of voorbijganger. Dat wij ons mogen openen voor Hem die met ons een eigen weg wil gaan en mogen we daarin vreugde en vertrouwen vinden.

 

 

 

 

 

 

 

 

Laatste aanpassing op maandag 02 maart 2015 13:09