ABG Parochie

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Home Archief

15 maart 2015, preek in de Gerardus

E-mail Afdrukken PDF

Preek in de Gerardus op 15 maart 2015

Lezingen:2 Kronieken 36, 14-15.19-23; Ef. 2, 4-10 en Joh. 3, 14 -21

Zusters en broeders,

We kunnen God ontmoeten, als we ons kwetsbaar voelen. Dat zei iemand zomaar onder de koffie in deze week. We gingen daar op door. Kwetsbaar is iets wat bij mensen hoort en wat we allen ervaren. We kunnen ook elkaar bereiken of ontmoeten, als we weten, hoe kwetsbaar we zijn. En misschien kunnen wij niet alleen God ontmoeten, als we ons kwetsbaar voelen, maar misschien kan God óns dan ook echt ontmoeten. Als je dan nog een stapje verder gaat, dan kom je heel dichtbij het geheim van ons geloof. Bij het geheim van ons geloof hoort,dat God zelf kwetsbaar is geworden. Hij is mens geworden, niet een of andere prins of koning, geen zoon van een rijke, onafhankelijke magnaat, geen sportheld. Hij is mens geworden, een mens, zoals u en ik: kwetsbaar, breekbaar, gewoon.

In dat licht wil ik graag over de lezingen van vandaag nadenken. Ik kijk naar de eerste lezing. De eerste lezing in deze tijd van veertig dagen verhaalt iedere keer iets van de geschiedenis van het Joodse volk: de zondvloed, het offer van Abraham, de tien geboden. Vandaag horen we iets van de ballingschap. Zeven eeuwen voor Christus werd het volk van Israel weggevoerd in ballingschap. Het land bleef in puin achter. Slechts de allerarmsten mochten blijven. Het was een tijd van onderdrukking en alles wat het volk lief was, werd hen ontnomen: de tempel, de feesten, de sabbath. Kwetsbaarheid is niet iets wat alleen de enkeling treft. Het kan ook een heel volk treffen. We weten het van dat verhaal. We weten het ook van bevolkingsgroepen in onze dagen. Je kan er talloze noemen. Ik noem maar even de christenen in het Midden oosten, die het in deze jaren heel moeilijk hebben: Kwetsbare bevolkingsgroepen.

Paulus gebruikt andere woorden voor kwetsbaarheid. Hij heeft het er over, hoe wij dood waren door de zonde. In een lied is dat verwoord:’waren wij dood door de zonde, verminkt en verloren, doven van harte, verhard om zijn woord niet te horen…’Ook dat is een beschrijving van kwetsbaarheid, een mengeling van dat wat ons is overkomen en wat wij geworden zijn door eigen schuld , afkomst of geschiedenis. Ook het woord ‘zonde’ gaat niet enkel over ons eigen morele handel en wandel.

En hoe komt die kwetsbaarheid in het Evangelie naar voren? Nicodemus en Jezus praten in de nacht. Het is zeker een kwetsbare aangelegenheid, als een Farizeeër met Jezus in gesprek wil gaan van mens tot mens. En ook hun gespreksthema is vol van kwetsbaarheid. Die slang, die uiteindelijk redding bracht, gaat terug op een gebeurtenis met slangen in de woestijn. De mensen werden in massa gebeten als gevolg van hun harde kop en hun versteende hart. Er is God echter niets te erg of te veel. Iedere keer haalt Hij weer Zijn hand op Zijn hart. En het laatste wat Hij doet en kan doen is dat wat ons in Jezus is duidelijk geworden: ‘zozeer heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven. Wie in Hem gelooft, zal eeuwig leven hebben.

Gaandeweg komen we op het spoor hoe God met onze kwetsbaarheid omgaat. Hij breekt het geknakte riet niet af. Hij oordeelt ons niet. We worden niet afgekeurd, opzij gezet, teniet gedaan. We mogen leven. We ontvangen zelfs eeuwig leven. We worden gered. We mogen er zijn.

Het besef van onze eigen kwetsbaarheid kan een kans worden, een mogelijkheid om in vrede om te gaan met ons eigen leven, met dat wat we wel of niet gedaan hebben, met onze kleinheid, onze gebreken, onze gevoelens van ontoereikendheid, ons gemis en ons verdriet. Nee, we zijn wie we zijn, niet wat we droomden te zijn of wie we zouden willen zijn. Dat moeten we aanvaarden. Dat mogen we aanvaarden. Want in dat besef van onze kwetsbaarheid, kan God ons bereiken en ons geven wat we werkelijk nodig hebben. Eeuwig leven, redding, licht: Dat zijn woorden voor de gave Gods, die ik in het Evangelie hoor. Dat lijken verheven woorden, maar het gaat misschien over heel gewone dingen.

Jezus is zelf een kwetsbaar mens geworden. Hij heeft aan den lijve ondervonden, wat wij meemaken. Hij heeft op een heel menselijke wijze gedeeld, wat wij ondervinden aan hoop en twijfel, drift, plezier en onzekerheid. Zo heeft Hij ons kunnen bereiken. Maar zo heeft hij ons ook mee kunnen nemen en ons als het ware meer mens gemaakt. Zo heeft Hij ons gered en zijn we niet ten onder gegaan.

Jezus heeft voor ons de toegang tot het eeuwig leven geopend, dat leven, dat nu al begint maar de grenzen van de dood overschrijdt. Dat leven heeft Hij voor ons geopend door het leven in al zijn broosheid volop en ten einde toe te leven. Hij is er doorheen gegaan. En hij trekt ons met Hem mee.

En wat zou het heerlijk zijn als we de nacht, waarin we onszelf niet durven laten zien, zoals we zijn, waarin we ons schamen en ons verbergen uit trots kunnen verruilen door het licht? In het licht van Gods liefde worden we niet veroordeeld maar worden we ten diepste aanvaard en mogen we onszelf aanvaarden zoals we zijn. Zo kunnen we leven in het licht en de donkere kanten verdragen van ons eigen bestaan en van dat wat er om ons heen gebeurt.

Ja, we mogen God ontmoeten in onze kwetsbaarheid,omdat Hij zelf kwetsbaar is geworden. Hij kan ons beter bereiken, als we durven aanvaarden wie we zijn..Zo voert Hij ons mee naar het licht, dat op Pasen in alle heerlijkheid zal ontstoken worden.

 

Laatste aanpassing op maandag 16 maart 2015 14:01