ABG Parochie

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Home Bruiloften

Profiel ABG Parochie

E-mail Afdrukken PDF

Bouwstenen voor een beleidsplan voor de ABG-parochie

 

Wie zijn we?

1. In de parochie van de Anna-Bonifatius en de Gerardus Majella (de ABG) zijn veel  mensen afkomstig uit Suriname, de Antillen, Indonesië en tal van  andere landen. Er is een diversiteit aan leeftijden en mensen met een verschillende opleiding zitten naast elkaar in de kerk. Dit betekent dat er in de parochie een rijkdom aanwezig is van uiteenlopende vormen van geloofsbeleving.
(Uit de bezinningsdag): “Ik heb de inbreng van mensen die uit Suriname afkomstig zijn, enorm leren waarderen. Het doet me goed dat zij veel gemakkelijker dan ik kunnen spreken over hun geloof. Er zijn er onder hen, die ook heel gemakkelijk in het openbaar en luidop kunnen bidden. Dat doet me goed. Het helpt me om ook wat vrijmoediger over mijn geloof te praten”.  

2. De Anna-Bonifatius – Gerardus Majella – parochie (de ABG)  is een gastvrije geloofsgemeenschap met lage drempels, waar het makkelijk is zich thuis te voelen. Op de bezinningsdag werd deze parochie een door God gewilde en geliefde gemeenschap genoemd.
(Uit de bezinningsdag van 25 oktober 2008): “Ik voel me thuis in deze parochie. Als ik binnenkom, dan heb ik het gevoel dat ik er mag zijn en dat ik welkom ben. Er wordt hier niet gekeken naar wat ik aan heb en ook niet welke huidskleur ik heb. Ik word aangesproken en gezien. Bij het koffie kan ik praten met anderen. Dit is echt een gemeenschap, waar ik thuis ben”. 

3. De parochie kent een vrij hoog aantal vrijwilligers, die veel uiteenlopende taken opzich genomen hebben. Dit draagt bij tot een gevoel van saamhorigheid, een gevoel van verantwoordelijkheid en gezelligheid. Het secretariaat is dagelijks open en wekelijks is er een spreekuur in elk van beide kerken. De parochie staat duidelijk open voor de diaconale kanten van het kerkelijk leven. Met de andere geloofsgemeenschappen in de buurt zijn er goede en ontwikkelde contacten.
(Uit de bezinningsdag): “In de parochie heb ik mensen van andere culturen leren kennen. Daardoor is het voor mij niet zo meer zo moeilijk mensen van een andere cultuur te ontmoeten in de buurt. Soms heb ik op straat of in de tram heel spontane contacten. Als dat gebeurt, heb ik het gevoel dat het goed gaat in de buurt en dat mensen elkaar meer zien staan”. 

4. De parochie kent twee bescheiden  kerkgebouwen: de Anna-Bonifatius in de 2e Oosterparkstraat 246 (in de Oosterparkbuurt) en de Gerardus Majella in de Lombokstraat 2 (in de Indische buurt). Allebei zijn relatief kleine ruimtes, ‘buurtkerken’, en staan allebei in typische volkswijken, o.a. gekentekend door hun duidelijke multiculturele samenleving. Beide kerken hebben een ‘rijke traditie’. Het rijke Roomse leven bloeide en groeide. Drie grote kerken maakten daar deel van uit: de Anna (gesloopt), Bonifatius, vervangen door een kleinere ruimte in de pastorie en de Gerardus Majella. Van de laatste kerk heeft de oude kerk een nieuwe bestemming. Er is een kleiner kerkje gebouwd aan de Zeeburgerdijk.

5. We zijn dus een parochie die in verschillende buurten van Amsterdam-Oost geworteld is. Ook de nieuwe wijk IJburg hoort erbij. In alle wijken proberen we zo dicht mogelijk bij de mensen te staan.

6. Die nabijheid aan mensen zien we als een  uiting van Gods bekommernis om  mensen, die waarde vol zijn en de moeite waard, ongeacht hun afkomst, hun sociale status, hun vermogens (geestelijk of materieel).
(Uit de bezinningsdag): “Ik heb een serieus verslavingsprobleem. Dat brengt je aan de grenzen van het leven en van het bestaan. Natuurlijk kan de parochie dat niet oplossen. Daar is een lange weg voor te gaan. Maar in de parochie ontmoet je mensen die dezelfde strijd hebben gestreden. Dat je wordt liefgehad en er mag zijn, ondanks de domme dingen die je in je leven deed, is een besef dat in deze parochie heel sterk leef”.  

7. Onze parochie kent een relatief groot aantal jongeren en kinderen. Het is niet gemakkelijk daar goed op in te spelen. Jongeren hebben een wisselende participatie en motivatie. Is dat een teken van de tijd of juist iets van onze parochie? 

8. Onze parochie wordt ook in die zin getekend door de buurt waarin we leven, dat er veel geïmproviseerd moet worden. Dat kan lastig zijn, maar kan ook dynamiek en vaart in de parochie brengen. Heeft er iemand een idee, dan hoeft dat niet via vele commissies, maar kan ook met enthousiasme worden uitgevoerd. Net als in de leefverbanden in de buurt, moet er veel geritseld en improviserend geregeld worden om alles goed te laten verlopen.
(Uit de bezinningsdag): “Soms ontstaan er spontaan ideeën of plannen. Jongeren gaan een dagje naar Antwerpen. Een paar van hen trekken naar Taizé. In vrij korte tijd wordt er een jubileumfeest georganiseerd voor één van de pastores. Ineens komt er een orgelfonds van de grond of wordt er een maaltijd georganiseerd. Zo spontaan zijn ook de verschillende ‘verjaardagsfeestjes’ na de viering”.

9. Onze parochie doet het met weinig financiële middelen. De betrokkenen kunnen de jaarlijkse begroting niet dragen. Gelukkig hebben we een erfenis van het verleden. Bovendien leven we zuinig. Zo zijn de gebouwen, omdat ze klein zijn, betrekkelijk goedkoop. De geringe financiële draagkracht van veel van onze parochianen komt op verschillende wijzen tot uiting. Zo blijkt het voor veel mensen financieel niet haalbaar om een overledene voor een begrafenis of crematie naar de kerk te brengen. Niet de kosten van de kerk maar het vervoer kost veel geld. Daarom kennen we de gewoonte om een overledene ´s zondags nog eens extra aandacht te geven. 

10. Er is openheid naar andere kerken toe, met wie hartelijke contacten worden onderhouden en met wie samen gepraat en gevierd wordt. Openheid is er ook naar de buurt toe. Er wordt samengewerkt met andere geloofsgemeenschappen in het Breed Interreligieus Overleg (BIO), Een van de pastores is lid van het 4 mei - comité, om de betrokkenheid van de kerk naar de buurt vorm te geven. 

11. Onze parochie zit nog steeds op de lijn van ´Samen kerk`, dat wil zeggen dat pastores en parochianen samen de gemeenschap opbouwen. We proberen verantwoordelijkheid te delen. De regels van de kerk stellen hier soms grenzen aan wat wel en wat niet mag. We hechten aan het  katholieke karakter van onze parochie. Maar in het bewustzijn van de eisen van onze moderne samenleving proberen we zo weinig mogelijk onderscheid te maken op basis van etnische afkomst, en politieke overtuiging of van geslacht, seksuele voorkeur en burgerlijke staat..`
(Uit de bezinningsdag): “Onze kerk is niet alleen maar leuk of goed. Ik heb als vrouw pijnlijk ervaren dat ik opzij word gezet. Mannelijke collega’s vinden in de kerk gemakkelijker werk, zeker als het om toekomstige priester of diakens gaat. Er zijn in de kerk veel pijnpunten. Sommige mensen kampen daar nog steeds mee. Vooral rond de seksuele moraal is veel pijn geleden en aangedaan.” 

Wat doen we? 

1. De gastvrijheid krijgt vorm doordat we verschillende groepen onderdak verlenen: een groep van Surinaamse en Antilliaanse vrouwen, het Sannaskoor, een groep ´relatie - verslaafden´, een Alanon groep ( familieleden van verslaafden) ,een kranten - leesgroepje, yogalessen, vrouwen met  Hiv. We verlenen gastvrijheid en steun aan enkele mensen die moeilijk aan woonruimte kunnen komen. In de Gerardus Majella is er iedere donderdagmiddag een eettafel, waarbij mensen welkom zijn die aan de marge staan. We doen dit omdat dit in onze ogen een eenvoudige vorm van diaconie is. De parochie geeft ook kracht aan leden, die dan zelf diaconaal bezig kan zijn. Natuurlijk mogen we dit niet mooier maken als het is. Andere groepen en mensen in huis brengt onrust en rommel met zich mee. Soms moeten anderen de rommel opruimen van mensen die de parochie zo hartelijk bejegent.
(Uit de bezinningsdag): “Het is allemaal wel leuk,die groepen in huis. Maar wie ruimt de rommel op? Het zijn er vaak maar een paar, die dat doen. Nu moet ik zeggen, dat het wel geholpen heeft, als je er wat van zegt. De eetgroep van donderdag ruimt tegenwoordig goed op. Maar we moeten wel blijven opletten op al die mensen in huis. Met praten valt toch heel wat te bereiken”. 

2. Iedere dag is er een viering in een van de twee kerken (Eucharistieviering of gebedsdienst). Er is een actieve betrokkenheid van de kerkgangers in de liturgie. Juist met het oog op de grote diversiteit van de parochianen is er een grote diversiteit in het aanbod van vieringen. We doen daar een greep uit:

                       a. Iedere week een Eucharistieviering of een Woord- en Communie-
                           viering in elk van de beide kerken.

                       b. Iedere week is er iets te doen: gebedsdienst o.l.v. een parochiaan,
                           kerkelijk ochtendgebed, een meditatieve eucharistieviering op
                           donderdagavond.
   
                       c. Er worden vieringen aan huis gehouden,
                           zoals verjaardagsvieringen, huiszegeningen, 
                           gedachtenisvieringen rond een overledene.


Het ruime aanbod van vieringen is een uiting van ons verlangen om in de parochie een cultuur van gebed en bezinning tot stand te brengen.
(Uit de bezinningsdag): “Het is mooi dat deze dag wordt gehouden in de schaduw van de abdij. Daar wordt veel gebeden. Op deze dag schamen we ons niet om de dag te beginnen en te eindigen met gebed”. 

3.  Het is altijd moeilijk geschikte vrijwilligers te vinden en die ook een weerslag te laten zijn van de verschillende kerkgangers. Het lukt, maar moeizaam. Te weinig mensen moeten te veel dragen. Dat we een parochiecoördinator hebben en enkele vrijwilligers met heel veel tijd en inzet, helpt om het vele werk te verrichten.  Er is  aandacht voor toerusting. Maandelijks ontvangen de lectoren toerusting. Deelname aan dekenale cursussen wordt gestimuleerd. Er worden parochiedagen gehouden.  Er worden reisjes georganiseerd: naar Lourdes en Rome, naar Heiloo, naar de zusters van Egmond, naar de abdij van Zundert. Jubilea en verjaardagen worden dikwijls in de kerk gevierd. In beide kerken hebben we een aantal misdienaars (m/v). Haast iedere week is er een kindernevendienst. Jongeren zoeken elkaar op. Ze wisselen gedachte uit of gaan samen op reis, zoals naar Antwerpen, naar de San Egidio – gemeenschap. Er zijn contacten met scholen in de buurt. Soms komen ze ook op bezoek om te zien, wat hier aan de hand is.  

4. Ons parochieblad ´Samenspraak` is een waardevolle vorm van communicatie. Voor sommige parochianen is dit het enige tijdschrift wat in de bus valt. We hopen dat het goede peil bewaard blijft. Parochianen die verhuisd zijn stellen het vaak op prijs om het blad, dat iedere twee weken verschijnt te blijven ontvangen. 

Wat willen we? 

1. We maken deel uit van het bisdom Haarlem – Amsterdam. Via dit bisdom zijn we verbonden met een wereldkerk. Dat betekent dat we ons wat betreft de inrichting van de parochie en in onze missie willen voegen in die kerk als groter geheel. Dat kan betekenen dat we ook onze eigen inzichten onder kritiek durven stellen van een groter geheel. 

2. Overeenkomstig het beleidsplan van ons bisdom willen we graag energie steken in de regio volgens de gedachte, dat we kwetsbare gemeenschappen zijn. We willen elkaar ondersteunen  en we willen graag samenwerken. We willen zoeken naar activiteiten die we samen kunnen doen. We denken dan aan de organisatie van de vastenactie, het vormsel, bedevaarten, jongerenwerk, volwassenencatechese, lezingen.

3. We willen dat er een goede werksfeer is onder de pastores, dat bevordert de samenwerking tussen de parochies. Daarom gaat er ook energie uit naar het team van pastores. 

4. We willen graag aandacht vragen voor de zin uit het beleidsplan van het bisdom: gemeenschap van gemeenschappen. Dat betekent, dat we aandacht moeten hebben voor de opbouw van elk van onze gemeenschappen en niet moeten overgaan tot een grote fusie. Als term voor de verschillende kerken willen we niet spreken over hoofd - en bijkerken, maar over centrale kerk en buurtkerken. 

5. In onze gebroken en verscheurde samenleving willen we als parochie een plaats zijn van barmhartigheid en gerechtigheid. Dat betekent dat we met eerbied en aandacht met iedere mens om willen gaan. We willen de waarde van afzonderlijke mensen zien en die ook ondersteunen.

6. We willen er toe bijdragen dat mensen uit onze gemeenschappen volwassen en bewuste gelovigen worden. Daartoe is aandacht voor vorming, toerusting en catechese vereist. Dit draagt er toe bij dat we ons geloof met elkaar delen maar ook aantrekkelijk en wervend zijn naar anderen toe. 

7. We maken deel uit van deze wereld en van deze samenleving. Maar we zijn ´parochie`. Dat betekent dat we ook  als ´bewoners`een zekere afstand bewaren ten opzichte van alles wat er gebeurt en is ingericht. We zien uit naar een wereld die nog komen moet en die ons is beloofd. Het is het koninkrijk van God, dat we verwachten en willen dienen. 

Bijlage bij beleidsplan 

1. Initiatiecatechese

  • Doop: De doop vindt minimaal één maal per maand plaats in één van beide kerken. Als voorbereiding van de doop geld één avond op een van beide pastorieën. Soms gebeurt dat ook bij mensen thuis, als het maar om één doop gaat. Ik ben nogal gemakkelijk in het aanpassen aan wat mensen verlangen of kunnen.Er is enkele jaren geleden een initiatief genomen om doopouders bij elkaar te brengen. Uiteindelijk is dat initiatief verwaterd. De manier waarop het gebeurde stond de ouders niet zo aan. Ik heb geprobeerd met het werkgroepje andere ideeën te vinden. Dat is uiteindelijk niet gelukt.
  • Eerste Communie: Deze vindt twee maal per jaar plaats in elk van beide kerken en wel op één van de zondagen van mei. Er gaat een voorbereidingstijd van vier bijeenkomsten aan vooraf, plus een repetitieochtend. Er is een kleine werkgroep rond de Eerste Communie. Dat betekent dat Ton Trompert zorgt voor materiële zaken. Marjan Kroese ‘helpt’ bij de voorbereidende bijeenkomsten. Verder is hier heel veel in handen van de pastor. Het is zeker voor de pastor heel fijn werk. Het is ook niet zo gelukt dat helemaal uit handen te geven. Wellicht moeten we toch nog een poging wagen.
  • Vormsel: Deze vindt één maal in de twee jaar plaats. De vormselvoorbereiding heeft eenmaal plaats gevonden met de parochie van Diemen samen. Dat is goed gelukt. De viering vond in Diemen plaats zonder problemen van onze parochie. Hanneke Idema en ik doen dat samen met Marjan Kroese. De volgende keer is de viering op 24 mei. Er zijn enkele bezinnende groepen: Oecumenische gespreksgroep, bezinning aan de hand van het kerkelijk jaar, schildersgroep, donderdagavondgroep.In beide parochies zijn actieve groepen rond de kindernevendienst. 

2. Geloofsverdieping 

Iedere donderdag is er een mogelijkheid om met elkaar na te denken over geloofsthema´s. Ieder jaar zoeken we naar een vorm om mensen rond het geloof samen te brengen. Soms zijn dat bijbelgroepen. Dit jaar is er een zogenaamde ‘opfris – cursus’. We stimuleren dat er parochianen meedoen met kadercursussen.

3. Pastoraat 

Pastoraat gebeurt vrij veel door de pastores. Er is ook onderlinge zorg. Zo brengen verschillende parochianen de Communie. Er is ook een bezoekersgroep in de Anna-Bonifatius. Dat gaat gelukkig heel goed en enthousiast, vooral door de leiding van mw. Van Hees en Anne van Baar. 

4. Liturgie 

Rond liturgie wordt heel veel werk verzet. Een parel in onze parochie is de lectorengroep. Zij komen maandelijks bijeen voor voor gesprek, overleg en toerusting. Er zijn voldoende lectoren en het aantal wordt gemakkelijk aangevuld. Het aantal voorgangers in de Woord- en Communieviering in de Gerardus Majella is gering, maar wordt aangevuld door een aantal ex-theologie-studenten die graag voorgaan. Soms zijn deze ook afgestudeerd.Rond de misdienaars is momenteel behoefte aan binding en werving. Op Kerstmis heb ik enkele een cadeautje gegeven. Het is niet gelukt dat bij iedereen te doen.Er zijn enkele koortjes in de parochie: het dames en herenkoor van de Anna-Bonifatius, the Miracles onder leiding van Eros Macrooy. Er gaat wel enige sprankeling van uit en enthousiasme. In de Gerardus Majella treed het Sannaskoor op, geen parochiekoor maar er wordt wel gerepeteerd in de kerk. Met Kerst en Pasen is er een koortje van vrijwilligers.

5. Diaconie 

We zijn ons er van bewust dat mensen onderling veel zorg hebben voor elkaar. Onze parochie verleent gastvrijheid aan diaconale groepen. Deze worden ten dele ondersteund door de PCI (Parochiële Caritas Instelling).Deze verwerft ook gelden om acute nood te lenigen bij individuele personen.

Het bestuur

 

 

Laatste aanpassing op zaterdag 01 januari 2011 20:28